Τρίτη, 27 Ιανουαρίου 2015

Πάμε Αλέξη ?

Ξυπνήσαμε Δευτέρα πρωί. 
Αρχή νέας εβδομάδας, αρχή νέου σκηνικού και στην πολιτική ζωή μας.

Μια υπεραισιοδοξία κυκλοφορεί διάχυτη στην ατμόσφαιρα. Την είχε ανάγκη ο κόσμος.

Μετά από τόσα χρόνια, θέλει, σε εκείνη την έξοδο στο βάθος του τούνελ που ήταν μαύρη καταχνιά   να  αρχίσει να βλέπει μια μικρή αχτιδούλα από φως. Να αρχίσει σιγά σιγά να σβήνει το φλόγα από το κερί που κρατούσε (γιατί πού χρήματα για μπαταρίες και φακό .... ) και να προχωρά με ... φυσικό φως ... το φως του ήλιου (όχι του γνωστού πατωμένου και παρακμασμένου πλέον κόμματος, του άλλου του ήλιου, του ζωογόνου).

Πήραμε λοιπόν αλλιώς τη φορά και στρίψαμε αριστερά. Κάναμε τη μεγάλη αλλαγή.
Επιλέξαμε για αρχηγό της χώρας μας έναν νέο (ναι είναι, αν και αυτό για μένα δε λέει και τίποτα), ωραίο (προσωπικά δε μ΄ αρέσει), ταλαντούχο (θα δείξει ...) και τσαμπουκά (χμ...) άντρα που θα μας οδηγήσει στην πανηγυρική έξοδο από τα προβλήματα και την κρίση.

Περιμένουμε όλοι με ανυπομονησία τα πρώτα μέτρα που θα ανακοινώσει, με την ελπίδα να είναι ευχάριστα. Αν όχι ευχάριστα ευχάριστα, ας μην είναι δυσάρεστα τουλάχιστον. 

Προεκλογικά, ακούς πολλά, μετεκλογικά συνήθως τρως τη μπούφλα. 
Και ξέρεις, μετά την απομάκρυνση από το ταμείο, ουδένα λάθος ...λένε! 
Βέβαια εδώ μιλάμε για "Δημοκρατία". Αν δεν μας κάνει θα πάει κι αυτός μαζί με τους άλλους, Τους άλλους που υπενθυμίζω ότι χρόνια και ζαμάνια τους τρώγαμε στη μάπα, μέχρι να πάρουμε την απόφαση να τους ξαποστείλουμε. 
Πιθανότατα και εδώ, κάτι αντίστοιχο να γίνει. Αν δεν καταφέρει να "λύσει τα δεσμά" στην πρώτη τετραετία, αν ολοκληρωθεί τετραετία, ας του δώσουμε και μια άλλη ευκαιρία, να δοκιμαστεί κι αυτός λίγο. Νέος και άπειρος είναι. 

Και μετά; Μετά τι; Μετά ποιος; 
Ποιος θα είναι ο νέος "Μεσσίας" μας; 
Ναι μωρέ, βιάζομαι, άσε τον άνθρωπο να ξεκινήσει, να δούμε τι έχει να πει και κυρίως τι έχει να κάνει, Γιατί προσωπικά, το τι θα πει καθόλου δεν με απασχολεί. Το τι θα κάνει με απασχολεί.
Από λόγια παχιά ή αδύναμα χορτάσαμε. Ας περάσουμε και λίγο στη δράση. 

Βέβαια το τι χαζομάρα έπαιξε προεκλογικά, το τι ατάκα έγινε ανέκδοτο, το τι βλακεία φάγαμε αμάσητη ή μασημένη δε λέγεται. Έχουμε και το καλό ως λαός να τα κυκλοφορούμε στο πιτς φιτίλι με τη μορφή αστείων και να γελάμε. Ουσιαστικά με τα χάλια μας γελάμε, αλλά και αυτό καλό είναι. 
Α ναι! Δεν χρειάζεται να  αναφέρω το φανατισμό, από τους μεν και τους δε(ν) προεκλογικά!
Να μην αναφέρω επίσης τα κολλήματα ορισμένων στις παλιές συνταγές, αυτές τις χιλιοδοκιμασμένες που ρε φίλε, βλέπεις έβγαινε μάπα το πιάτο, γιατί επιμένεις να το ξαναφάς;


Κάποιοι μίλησαν για οργή λαού! Δεν την είδα! Έτσι είναι η οργή; Έτσι; 
Εγώ για οργή ξέρω κάτι που τα διαλύει όλα στο πέρασμα της, σαν τυφώνας κάτι, σαν θύελλα που τα σηκώνει όλα στον αέρα και τα ρίχνει κάτω σπασμένα και γεννά νέα, καινούρια. Εδώ ναι έχουμε τα καινούρια, μας ήρθαν .... αλλά παρέα με τα παλιά. Τραυματισμένα λίγο, αλλά εκεί μπάστακες! 
Φύγανε βέβαια, προσωρινά τουλάχιστον,  κάποιοι γραφικοί τύποι και τύπισσες και αυτό είναι ένα επίσης θετικό κομμάτι της όλης διαδικασίας, 
Όμως μη τρελαθούμε! Τα αποτελέσματα δεν ήταν και οργής! Θυμού, ναι, θυμού! 
Όχι μεγάλου, αλλά θυμού μετρίου αναστήματος!

Μετά, με τα πρώτα αποτελέσματα πέσανε τα κηδειοχάρτια, και ξανά φανατισμοί, και ξανά ατάκες ... και λύσαμε προκαταβολικά τα πάντα όλα.
Στη συνέχεια είχαμε και άλλους προβληματισμούς. Κι άλλα φοβερά θέματα να ασχοληθούμε. Δεν ορκίστηκε στο Ευαγγέλιο, δεν τον υποδέχτηκε ο πρώην να του παραδώσει τα κλειδιά του παραδείσου. 
Βλακείες! Λες και οι προηγούμενοι που ορκίζονταν υποκριτικά εκεί, είχαν τη χάρη του Θεού, ή ό,τι υπάρχει εκεί πάνω τέλος πάντων, αν υπάρχει.
Λες και αν του παρέδιδε ο πρώην τα κλειδιά θα άλλαζε κάτι. 
Μια ζωή τυπικούρες, χαζά τελετουργικά που και καλά έχουν συμβολική σημασία. Μήπως αυτό φταίει τόσα χρόνια; Η συμβολική σημασία των όλων; Η συμβολική και όχι η ουσιαστική;
Δεν ξέρω είμαι πολύ εκτός των πραγμάτων για να ξέρω τι "παίζει" Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να περιμένω ...

Εν αναμονή λοιπόν!




Τετάρτη, 14 Ιανουαρίου 2015

Η ιστορία μιας φίλης

Η ιστορία μια φίλης που την ανέσυρε από την καρδιά και το μυαλό της, μιας φίλης που τώρα αρχίζω να γνωρίζω καλά!


Ήταν 26 χρονών.

Μόλις πριν ένα χρόνο είχε τελειώσει τις σπουδές της και αμέσως μπήκε στους ρυθμούς του "ψάχνω για δουλειά"! Ζούσε με τους γονείς  αλλά θεώρησε απαραίτητο να είναι οικονομικά ανεξάρτητη, τουλάχιστον όσον αφορά στα δικά της έξοδα.

Με την έναρξη της σχολικής χρονιάς, την ειδοποίησαν από ένα ιδιωτικό σχολείο, ότι θα αναλάμβανε το τμήμα των νηπίων! Χάρηκε πολύ! Ξεκίνησε με ενθουσιασμό αν και οι συνθήκες δεν ήταν και οι ιδανικότερες. Το σχολείο, ήταν "στα τελευταία του", σχεδόν παρακμιακό, και έτσι σχεδόν όλο το υλικό το έφερνε από το σπίτι της! Τα χρήματα λίγα, αλλά τα παιδάκια τα λάτρεψε!

Πέρασαν οι μήνες και ο χειμώνας έβγαλε το πραγματικό του πρόσωπο, τον Φλεβάρη! Βροχές και καταιγίδες, κρύο, κάθε μέρα για μέρες πολλές!

Εκείνη όμως εκεί, να δημιουργεί, να σκέφτεται, να παίζει, να γίνεται παιδί, κάποιες φορές πιο πολύ και από τα παιδιά! Ένας ζωντανός άνθρωπος που διαρκώς γελούσε! Ένας ζωντανός άνθρωπος που σκεφτόταν διαρκώς ότι η ζωή είναι πανέμορφη και σιγά σιγά, πέρα από τη δουλειά της άρχιζε να στρώνει σχέδια και για τη ζωή της!

Περιμένοντας στη στάση του λεωφορείου, πάντα γελαστή με τα χέρια μόνιμα γεμάτα από σημάδια μαρκαδόρων και κρατώντας τσάντες με παραμύθια, ένα μεσημέρι σταμάτησε μπροστά της ένα αυτοκίνητο.

Ένα χαμογελαστό αγόρι, άνοιξε την πόρτα και την χαιρέτησε!

Δυσκολεύτηκε να τον γνωρίσει. Είχε να τον δει τέσσερα-πέντε χρόνια, και ήξερε ότι ζούσε σε άλλη πόλη! Κι όμως ήταν αυτός! Ο αδερφός μιας παλιάς φίλης! Ο πάντα ευγενικός και χαμηλών τόνων νεαρός που ποτέ δεν τολμούσε να την κοιτάξει στα μάτια. Τώρα όμως την κοιτούσε!

Μπήκε στο αυτοκίνητο, μη γνωρίζοντας ότι μόλις ξεκινούσε η πιο όμορφη, αλλά και η πιο τραγική ιστορία της ζωής της!

Ένα χρόνο μετά, χωρίς κανένας να το γνωρίζει, ήρθε και στάθηκε πάλι σε εκείνη τη στάση! 'Ήταν όμως ένας άλλος άνθρωπος! Τα χέρια της άσπρα, παγωμένα! 
Το πρόσωπο της σα μάσκα, αγέλαστο, ανέκφραστο! Τα μάτια της σαν να μην υπήρχαν! Κοιτούσαν απλά, χωρίς να βλέπουν!  Σε μια στιγμή, κοίταξε το ρολόι της, ανυπόμονα! Και μετά από λίγο ξανά και ξανά! Αλλά δεν έγινε τίποτα! Έμεινε εκεί, για ένα δίωρο, να κοιτάει το ρολόι, ξανά και ξανά και ξανά!
Και μετά απλά έφυγε!

Έξι μήνες πριν, ένα τροχαίο στην Εθνική οδό Πάτρας- Αθήνας.

Έξι μήνες πριν, η ίδια κίνηση,  για ώρες, κοιτούσε και ξανακοιτούσε το ρολόι της. Περίμενε!

Περίμενε εκείνο το αγόρι που όμως δεν ήρθε ποτέ!

Εκείνο το τροχαίο, πήρε τη ζωή από εκείνο το αγόρι! Το αγόρι που της είχε πει ότι ένα φιλί της θα τον έφερνε πίσω κι από την κόλαση!
Δεν τον έφερε! Από την κόλαση ή τον παράδεισο..... δεν τον έφερε!

Για εκείνη όμως είχε ξεκινήσει η δική της κόλαση! Μια κόλαση που της στέρησε χρόνια αληθινής ζωής και που την έκανε να παίρνει τη μια λάθος απόφαση πάνω στην άλλη.

Μια κόλαση, που για λίγο μεταμφιέστηκε σε "ζωή", κάνοντας αυτά που ο καθένας γύρω της περίμενε.

Μια "ζωή" που απλά ξέχασε ότι ήταν άνθρωπος! Ξέχασε ότι μπορούσε να πει "θέλω" ή "δε θέλω"!

Μια "ζωή" που απλά ζούσε στιγμές ευχάριστες ή δυσάρεστες με το ίδιο ύφος, χωρίς συναίσθημα, σα να ήταν εκεί μόνο το σώμα της όχι το μυαλό ή η καρδιά της!
Όμως ε αυτή τη ζωή, δεν πορείς


Έτσι κάποια στιγμή αργότερα, χρόνια μετά, ξύπνησε! Απότομα! Σαν να ήταν σε κώμα, άνοιξε τα μάτια της και άρχισε να νιώθει!

Να νιώθει και να σκέφτεται!

Λένε πως  ποτέ δεν είναι αργά! Λένε  να προχωράς μπροστά, χωρίς να κοιτάς πίσω!

Κάποιοι αργούμε να το συλλάβουμε, να το νιώσουμε! Έτσι κι εκείνη, άργησε!
Το ένιωσε στα 40 της, αυτό που θα έπρεπε να νιώσει στα 26 της!

Και άρχισε πια να ζει, όπως εκείνη, νόμιζε καλύτερα για εκείνη και τα παιδιά της!

Θεωρούσε σημαντικό, για να είναι τα παιδιά της καλά, να είναι πρώτα εκείνη καλά!

Έτσι έκανε αλλαγές! Αλλαγές που επηρέασαν ανθρώπους δίπλα της!
Ανθρώπους που την αγαπούσαν, αλλά δεν ήξεραν να το δείχνουν, ανθρώπους που χρόνια τώρα, δεν είχαν καταλάβει ότι ήταν σε συναισθηματικό και ψυχικό "κώμα".

Ανθρώπους που την έκριναν πια, χωρίς όμως να έχουν κάνει καμιά προσπάθεια να τη βοηθήσουν πιο πριν!

Υπάρχει άραγε κατάλληλος χρόνος για να κάνεις αλλαγές στη ζωή σου; 
Κατάλληλες συνθήκες; Υπάρχουν αλλαγές που γίνονται χωρίς να πληγώσουν, να σημαδέψουν;

Πώς μπορείς να ξεπεράσεις έναν θάνατο; Μένεις στάσιμος; Προχωράς;
Το ότι μια απώλεια σε αλλάζει, είναι το μόνο σίγουρο! Πότε όμως προχωράς; Νωρίς; Αργά;

Το αν είναι τελικά αργά ή όχι για εκείνη τη γυναίκα θα δείξει!

Εγώ απλά μένω στη σκέψη, ότι θα μπορούσε στην τότε απελπισία της να είχε ακολουθήσει εκείνο το χαμογελαστό αγόρι! Να τον είχε ακολουθήσει στο θάνατο!

 Δεν το έκανε και κάποιος λόγος θα υπήρχε!

Μπορεί να είναι τα παιδιά της! Μπορεί κάτι που θα ΄ρθει!

Μπορεί όμως και απλά να είναι η ίδια η ζωή!




Το κείμενο με μικρές αλλαγές αναρτήθηκε αρχικά στο http://fylada.blogspot.gr/2015/01/true-story.html

Κυριακή, 11 Ιανουαρίου 2015

Η Φωλιά μου!

Εδώ δεν θα γράψω σκέψεις και προβλήματα! 
Θα σας παρουσιάσω το αγαπημένο μου στέκι. Ένα στέκι που έχει άρωμα Λευκάδας! Ένα στέκι που έχει αγκαλιά από αγαπημένα μου πρόσωπα! Τα ξαδέρφια μου!


Φωλιά, μια λέξη που θυμίζει σπίτι. Μια λέξη που αποπνέει ζεστασιά.

Από την πρώτη στιγμή έχεις αυτή την αίσθηση ότι είσαι σε μέρος δικό σου, ότι εδώ μπορείς να νιώθεις "σαν το σπίτι σου".





Σε υποδέχεται συνήθως ο Γεράσιμος (για τους γνωστούς Μάκης), πάντα με χαμόγελο! Σε βάζει στο καλύτερο τραπέζι ανάλογα με το πόσα άτομα έχει η παρέα σου και  από δω και πέρα θα τον βλέπεις συχνά, να έρχεται να ελέγχει ότι όλα στο τραπέζι σου λειτουργούν στην εντέλεια!

Στη συνέχεια  αρχίζουν οι συζητήσεις πάνω στη "μελέτη" του "μενού". Έλα όμως που δεν μπορείς να αποφασίσεις ποιες από όλες τις νοστιμιές θες να δοκιμάσεις και έτσι καταλήγεις να τις παραγγείλεις όλες και φυσικά να σου αρέσουν όλες! Αφού τα πιάτα είναι μοναδικά με τα καλύτερα υλικά και συνδυασμούς γεύσεων γεμάτους φαντασία.




Και μέχρι να γεμίσει το τραπέζι ...και να αδειάσει, ξεκινά και το πρόγραμμα! 
Αγαπημένες μελωδίες, πολυτραγουδισμένοι στίχοι ξεχειλίζουν συναίσθημα και σε ταξιδεύουν σε αναμνήσεις  όμορφες ή και κάπως μελαγχολικές μέσα από τη μαγευτική φωνή της Έλσας. 
Ήσυχα λοιπόν στην αρχή, έτσι να μπαίνεις στους ρυθμούς της μουσικής, να παίρνεις μια ζεστασιά, να προετοιμάζεσαι για το μετά, γι΄ αυτό που θα ακολουθήσει. 
Γιατί μετά η ήσυχη "Φωλιά" ξυπνάει, και χορεύει, μέχρι τα χαράματα!
Γιατί αναλαμβάνει ο Άκης (κατά κόσμον Απόστολος) που με το μπουζούκι του μας ταξιδεύει στων αγγέλων τα μπουζούκια. Σε εκείνα τα μπουζούκια του παλιού καιρού, με τα πιο ωραία λαϊκά που μας κάνουν να ξεχνάμε έννοιες και προβλήματα για λίγο και να ξεδίνουμε τραγουδώντας και χορεύοντας, όλοι μια παρέα, αγκαλιασμένοι μέχρι το πρωί!









Γιατί αυτή είναι η Φωλιά. Μια μεγάλη αγκαλιά, μια ζεστή αγκαλιά, μια μεγάλη παρέα!
Αν πας μια φορά , θα πας ξανά και ξανά και ξανά, Και πάντα θα 'ναι σαν την πρώτη φορά. Μοναδικά!


Η "Φωλιά" άνοιξε το Σεπτέμβρη του 1990 και από τότε εξακολουθεί να είναι το αγαπημένο στέκι μας. Έχει φανατικούς θαμώνες που απολαμβάνουν τη φιλοξενία της, την εξαιρετική κουζίνα της που διαρκώς εμπλουτίζεται με νέα πιάτα εμπνευσμένα από όλα τα μέρη της Ελλάδας, και την ποιοτική διασκέδαση που προσφέρει.

Η "Φωλιά" τελευταία ανανεώνεται διαρκώς και αυτό μας εκπλήσσει ευχάριστα.
Περιμένουμε τις νέες εκπλήξεις της. Μην τις χάσετε!