Παρασκευή, 11 Σεπτεμβρίου 2015

Και σιγά μη πω "καλό χειμώνα"


Και σιγά μη πω "καλό χειμώνα".

Όχι φίλοι μου, δεν θα παίξει η φράση σε μένα!

Δεν θα κάνω τη χάρη στον γερούλη με το παλτό, το σκούφο και τα μακριά λευκά γένια να με "ρίξει" από τώρα. Οκ, να σεβαστώ τα χρόνια του, να τον βοηθήσω και να περάσει το δρόμο απέναντι, αν τύχει και η άτιμη ζωή τον φέρει μπροστά μου ( ...για να πάει αλλού), αλλά δεν θα τον υποδεχτώ και με κόκκινα χαλιά στρωμένα και τυμπανοκρουσίες. Ούτε καν με ένα απλό "καλώς όρισες".

Μια μπόρα και μια ψύχρα δεν υποδηλώνει έτσι κι αλλιώς τον ερχομό του και δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω γιατί να παρακάμπτεται μια ολόκληρη εποχή για να δώσει τη θέση του στην επόμενη. Ξέρετε μετά τον Αύγουστο που είναι ο τελευταίος μήνας του καλοκαιριού, είναι ο Σεπτέμβριος ο πρώτος μήνας του φθινοπώρου και όχι ο Δεκέμβρης ο πρώτος μήνας του χειμώνα. Τότε ίσως ναι όταν αρχίζουν οι βιτρίνες να ντύνονται με τα κιτς φωτάκια και στολίδια των Χριστουγέννων λέμε: "...να πλησιάζει κι ο χειμώνας". Τότε ..  όχι τώρα.

Άλλωστε από όσο γνωρίζω ακόμη όλοι τρέχετε για μπανάκια στη θάλασσα και επίσης από όσο γνωρίζω δεν δηλώνετε όλοι χειμερινοί κολυμβητές, εκτός ελαχίστων εξαιρέσων τους οποίους χειροκροτώ όλο τον χειμώνα, τον πραγματικό χειμώνα, αυτόν, που εσείς που μου πετάτε ένα "καλό χειμώνα" τώρα, κάθεστε στη ζεστούλα σας και δεν κουνιέστε, μέχρι τη δουλειά πάτε και με το ζόρι κι αυτό, και τη δε θάλασσα ούτε ζωγραφιστή.

Και μη μου αρχίσετε τα του τύπου  ... ο χειμώνας τι ωραία εποχή, με τα τζακάκια να καίνε (και να παθαίνουμε ασφυξία σε ανοιχτό χώρο από την κάπνα αφού καίνε ό,τι να ΄ναι), με τα ζεστά ροφήματα και το χουχούλιασμα στον καναπέ (λες και δεν καθόμαστε στον καναπέ με ζέστη ή δεν  πίνουμε ωραιότατο ζεστό ελληνικό ή άλλο ζεστό ρόφημα άλλη εποχή, ή δεν μπορούμε να χουχουλιάσουμε χωρίς τέλος στο καναπέ ή στο κρεβατάκι μας όταν σκάει ο τζίτζικας).
Ή ότι μαζευόμαστε στα σπίτια οικογενειακώς και περνάμε όμορφες στιγμές (μια χαρά όμορφες και μη σας πω και ομορφότερες περνάμε και το καλοκαίρι σε μια παραλία) ή τέλος πάντων ό,τι μου πείτε για να με πείσετε ότι ο χειμώνας είναι ωραίος!
Κακάσχημος είναι!
Ο,τι κάνουμε το χειμώνα μπορούμε να το κάνουμε ανετότατα και το καλοκαίρι και μάλιστα μπορούμε το καλοκαίρι να κάνουμε πολλά περισσότερα.

Χώρια που ο χειμώνας ως χειμώνας δεν έχει τίποτα το ωραίο. Γυμνά κλαδιά, ασπρίλα από  το χιόνι που σε ορισμένες περιοχές παίζει με τα νεύρα μας. Να δεχτώ ότι αν τύχει και είσαι εκτός όλης μπορείς να πετύχεις κάποιες όμορφες στιγμές της θάλασσας και του ουρανού που φορτωμένα και τα δύο σε εκστασιάζουν, αλλά μέχρι εκεί.

Το καλοκαίρι ασυζητητί ...



Το φθινόπωρο υπέροχα χρώματα, φώτα που παίζουν με το γυαλάδα που αφήνει η βροχή στους δρόμους, το αεράκι της ανανέωσης μιας και όλο και κάποια αλλαγή σε σχέδια θα κάνουμε, προετοιμασία της γης και ενασχόληση μαζί της.

Η άνοιξη επίσης χρώματα, αρώματα, αισιοδοξία, ξυπνά η φύση, ξυπνά η ψυχή μας.

Τέρμα λοιπόν! Το "καλό χειμώνα" θα το ακούω από την τελευταία εβδομάδα του Νοεμβρίου και μετά. Τώρα θα αποκτήσω επιλεκτική ακοή και όραση και θα το σβήσω από το λεξιλόγιο και το μυαλό μου.

Καλή καλοκαιριού συνέχεια και προσεχώς καλό φθινόπωρο!









Δευτέρα, 10 Αυγούστου 2015

Γενέθλια

43 . Πιο πάνω και από τον απόλυτο πυρετό.
Τα τελευταία χρόνια δεν τα πάω καλά με τα γενέθλια. Δεν ξέρω πώς να χειριστώ αυτή τη μέρα. Δεν θέλω να έρχεται, αν και είναι χαζομάρα αυτό γιατί είτε έρθει  είτε όχι εγώ θα μεγαλώσω έτσι κι αλλιώς.
Με πονάει που μεγαλώνω.  Σιγά το πρωτότυπο. Ποιος θέλει να μεγαλώνει; Τα παιδιά ίσως, μέχρι να συνειδητοποιήσουν κι αυτά ότι ήταν τόσο ωραία τότε...
Ναι μεγαλώνουμε και αποκτούμε εμπειρίες αλλά εγώ δεν ξέρω πώς να τις κάνω να με πάνε παραπέρα.  Τις ήθελα πριν, χρόνια πριν, στα χρόνια εκείνα που λες έχω όλη τη ζωή μπροστά μου. Τώρα τις κοιτάω, τις στρώνω ωραία ωραία με το μυαλό μου και μετά τι; Απλά τις κοιτάω, τις φοβάμαι, φοβάμαι να τις αγγίξω, να τις νιώσω.
Είμαι από αυτούς που έχω μετανιώσει για πολλά στη ζωή μου. Που αν γυρνούσα πίσω με το μυαλό που έχω τώρα, όλα θα τα έκανα αλλιώς με την επιλογή να κρατήσω δυο πράγματα μόνο από αυτά που έχω κάνει: Ένα αγόρι κι ένα κορίτσι. Μόνο αυτά και με αυτά να πάω παραπέρα.  Αλλά όπως είμαι τώρα, με αυτά που κουβαλάω τώρα και με δεκα δεκαπέντε χρόνια λιγότερα.
Ναι εντάξει κλαίγομαι, παραπονιέμαι.
Είμαι καλά, έχω τα παιδιά μου, τους γονείς μου, την αδερφή μου, τη δουλειά μου, το σπίτι μου, τους φίλους μου, τα αγαπημένα μου ξαδέρφια, το νησί μου! Αυτά τα έχω τα αγαπώ και τα χαίρομαι.
Απλά θα ΄θελα να χα και λίγη Χρυσούλα παραπάνω. Πιο υγιής, πιο δυνατή,  πιο όμορφη, πιο δραστήρια, με περισσότερο ταλέντο σε αυτά που αγαπώ να κάνω. Πιο δυναμική, πιο δραστήρια και πιο έμπειρη. Πιο ... γενικά! όχι τόσο λίγη που είμαι τώρα!
Ουφ! Εντάξει κλάφτηκα και φέτος!
Μια χαρά είμαι!
 Έλαβα εκατοντάδες ευχές, μηνύματα, τηλεφωνήματα. Και ευχαριστώ ειλικρινά όσους με θυμήθηκαν και μέσα από την καρδιά μου αντεύχομαι σε όλους κάθε καλό που υπάρχει, κάθε ευτυχία, κάθε γέλιο κάθε επιθυμία τους να γίνει αλήθεια, να γίνει ζωή!
Σας ευχαριστώ!
43..... και βλέπουμε ... πάμε λοιπόν!


Τετάρτη, 29 Ιουλίου 2015

Εμένα οι φίλοι μου ....

Εμένα οι φίλοι μου είναι ελάχιστοι, μετρημένοι.
Εμένα οι φίλοι μου είναι πολύτιμοι σαν μικρά κόκκοι χρυσού κρυμμένοι σε αυτούς της άμμου.
Εμένα οι φίλοι μου πετούν ψηλά ακόμα κι αν έχουν κομμένα φτερά.
Εμένα οι φίλοι μου κολυμπούν στα βαθιά ακόμα κι να δεν ξέρουν κολύμπι.

Και τους αγαπώ γιατί είναι λίγοι και διαλεγμένοι ένας ένας, μια μια !

Και θα τους αγαπάω ακόμα κι αν έχουν μαλλιά μακριά ή κοντά ή καθόλου ... (... γιατί αν έχουν μακριά θα είναι αχτένιστα αλλά καθαρά και θα ανεμίζουν στον αέρα, ενώ τα κοντά θα θυμίζουν παιδί και τα τίποτα θα βγουν πάλι)
 .... ακόμα κι αν έχουν  ένα χέρι ή ένα πόδι ... (γιατί με το άλλο θα κάνουν θαύματα)
..... ακόμα κι αν βλέπουν από το ένα μάτι, ή κι αν δε βλέπουν καθόλου (..γιατί τότε θα βλέπουν με τα μάτια της ψυχής) ....
 ..... ακόμα κι αν δεν ακούνε ... (γιατί τότε θα με κοιτάνε στα μάτια για να καταλάβουν όχι τι λέω αλλά τι νιώθω) ....
 ..... ακόμα κι αν δεν έχουν όλα τα "μέσα" τους υγιή  (γιατί με αυτά που έχουν θα παλέψουν για αυτό το άτιμο πλασματάκι που λέγεται ζωή)

Γιατί εγώ τους φίλους μου τους αγαπώ ακόμα και αν δεν είμαι εκεί



Πέμπτη, 21 Μαΐου 2015

Βουτιά στο κενό.... a piece of cake!

Είμαστε περιπετειώδης τύποι!
Και ο Θεός το ξέρει και είπε έτσι να μας έχει λίγο στην τσίτα για να μην πλήττουμε.

Τέρμα.... θα το πάρουμε απόφαση, κάθε βήμα μας και βουτιά στο κενό, γιατί το κενό δεν είναι άδειο, έχει μέσα του μικρά όμορφα γλυκά πλασματάκια, που πετούν με διάφανα φτερά, γεμάτα ασημόσκονη και αφήνουν πίσω τους μικρά συννεφάκια, μικρές ασημένιες διαδρομές στην, τάχα, μαυρίλα του κενού!
Τα όνειρα μας είναι,  εκεί...  φάγαμε τον κόσμο να τα ψάχναμε ...θυμάσαι;
Εκεί είναι, εκεί θα τα βρούμε!
Μας περιμένουν, θα μπούμε με μια μικρή ασημένια απόχη, με αλεξίπτωτο φτιαγμένο από μπαλώματα μεν , αλλά γερό και δυνατό, και θα μας επιτρέψει  να μπούμε στο κενό και να βγούμε με ασφάλεια.
Θα κρατάμε τη μικρή απόχη, και τσουπ, ένα ένα θα τα πιάνουμε κα θα τα βάζουμε σε εκείνο το σάκο, κόκκινο σαν του Άγιου Βασίλη που κρύβει τα δώρα των παιδιών την Πρωτοχρονιά. Θα είναι δώρα αυτά τα όνειρα, τα δώρα που μας χρωστάνε. Θα τα πάρουμε μόνες μας Κι αν εσύ κιοτέψεις γιατί σε κόβω έτοιμη είσαι να κάνει πίσω , θα βουτήξω εγώ και θα τα πάρω. Και θα στα φερω πακέτο έτοιμο να τα ανοίξεις και να γελάσεις, να χαρείς!
Και να είσαι σίγουρη ότι θα τα πιάσω όλα και τα δικά μου και τα δικά σου!
Και μετά θα πάμε μια ωραία βόλτα, στα νησιά μας, μόνες μας και θα λιώσουμε στην παραλία, απόγευμα, για να μη σε χαλάει κι ο ήλιος. Και δεν θα σε τρέχω στα βουνά, όλα πίσω θα τα κάνω! Να περιμένουν! Τώρα προηγείται η ζωή!
Και μετά όλα θα ΄ναι απλά και εύκολα και τίποτα δεν θα σε ξαναπειράξει!

Μια βουτιά είναι πάλι. Πάρε ανάσα, και βούτα.
Σε λίγο θα βγεις χαμογελώντας!
Σε αγαπάω!


Κυριακή, 3 Μαΐου 2015

θέλω και..... ΘΕΛΩ

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ αν αυτό που θέλετε το θέλετε στα αλήθεια;

Αν αυτό που υποστηρίζετε ότι διακαώς επιθυμείτε, είστε έτοιμοι να τσουρουφλιστείτε για να το αποκτήσετε;

Θα μου πείτε εξαρτάται από πολλά πράγματα.
Αν θέλετε κάτι που είναι πολύ πάνω από τις οικονομικέ ας πούμε δυνατότητες σας, κάτω να χτυπηθείτε, αν δεν κερδίσετε το τζόκερ, το λαχείο και όλα τα συναφή, δεν θα το αποκτήσετε.
Αν πάλι θέλετε κάτι που ανήκει σε άλλον, πράγμα ή πρόσωπο, εκεί έχετε μαι ελπίδα, γιατί μπορεί κάποια στιγμή το κάτι ή ο κάποιος να πεταχτεί έξω από την πόρτα ή να φύγει μονο/ς του, οπότε μπορεί να το πετύχετε στην έξοδο , ζεστό ακόμα κι να το "αρπάξετε".
Πολλά τα "αν", πολλές οι περιπτώσεις, αλλά ας υποθέσουμε ότι θέλετε κάτι που είναι μέσα στις δυνατότητες σας, που αρκεί λίγη ή έστω λίγο περισσότερη από το λίγη, προσπάθεια, να το αποκτήσετε, αλλά κάτι θα πρέπει να αλλάξει στη βολή σας, θα πρέπει να κάνετε την επανάσταση σας, μικρή ή μεγάλη.  Θα πρέπει να κάνετε πέρα, ανθρώπους, νοοτροπίες, και συνήθειες....
Το σκέφτεστε ε;
Φυσικά, ίσως γιατί τελικά δεν το θέλετε, τόσο πολύ όσο υποστηρίζετε! Ίσως γιατί σας έχει δυσκολέψει, και με το πρώτο εμπόδιο αντί να κάνετε δυο τρία βήματα πίσω και να πάρετε φόρα για να τα σπάσετε όλα μπροστά, κάνετε δεκάδες βηματάκι πίσω και μαζεύεστε σαν γατάκι και μέσα σας, στη σκέψη σας, γιατί απ΄ έξω σας δεν σας παίρνει, το ξανασκέφτεστε: "μήπως έδωσα περισσότερη σημασία από όση έπρεπε;, μήπως να μη σπαταλήσω, άλλη δύναμη σε κάτι που μάλλον είναι χαμένο;"
Μα φίλε/η μου, έτσι είναι! Τίποτα δεν χαρίζεται, τίποτα απολύτως! Για να αποκτήσεις κάτι και κυρίως κάποιον πρέπει να παλέψεις, να ματώσεις, κι αν δεις ότι έκανες ό,τι περνάει από το χέρι σου, τότε ναι υποχώρησε όμως με το γόητρο του ανθρώπου που προσπάθησε, που έψαξε, που  θυσίασε, που έκανε ό,τι περνάει από το χέρι του να αποκτήσει τον πόθο του, το μεγάλο του ΘΕΛΩ, Και κυρίως, αν υποχωρήσεις, νωρίτερα ή αργότερα, δεν έχει σημασία, κοίτα να δεις πρώτα εσένα, τα δικά σου λάθη, τις δικές σου ελλείψεις, πριν ρίξεις το μπαλάκι, στον πρώην στόχο σου, ειδικά αν ο πρώην στόχος, σου έχει δώσει στοιχεία που θα οδηγούσαν ίσως στο επιθυμητό αποτέλεσμα, αλλά εσύ, κοίταζες μόνο πώς να έχεις και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο. Ακόμα κι αν αυτό το ρητό, ήταν το ρητό του στόχου σου!
Εσύ το ήθελες, εσύ θα το κατακτούσες.
Εσύ έπρεπε να θυσιάσεις,  όχι αυτό!
Ο ρόλος ο δικός του θα, αν...., άρχιζε μετά!

Και εις άλλα με υγεία!


Κυριακή, 22 Μαρτίου 2015

"Καλ"Ι"μέρα" .... λέμε!

Να τα πάλι τα περίεργα!

Ένα ωραίο πρωί  εμφανίζεται ως φάντης μπαστούνης, "έρωτας"  από τον καιρό του Νώε, στην αγαπημένη μου φιλενάδα!
Όταν λέμε φυσικά από τον καιρό του Νώε, δεν εννοούμε και τόσο παλιά πια, απλά δυο τρία χρόνια πίσω. Απλά είχε ξεχαστεί μέσα στην υγρασία, μούχλα ένα πράμα και είχε πάρει το πρασινουλί χρώμα και είχε χαθεί στα φυτά της αυλής!

Κι όταν λέμε έρωτας (πάλι φυσικά), εννοούμε εκείνον τον μονόπλευρο, γιατί εκείνη καρδιοχτυπούσε. Αυτός καρδιοχτυπούσε στα λόγια!
Βασικά, δεν ήταν καν έρωτας (της τα ΄λεγα εγώ, αλλά ποιος με ακούει τη σοφή;) Ενθουσιασμός ήταν που τσουππππ καρφιτσούλα και ξεφούσκωσε! Τότε για εκείνη, όταν ο λεγάμενος αποφάσισε ότι δεν του ήταν αρκετή και από "μωρό μου" και "καλό μου", σε μια νύχτα εξαφανιζόλ, για να της κοτσάρει λίγες μέρες μετά, τη φωτογραφία αγκαλιά με την νέα αγαπημένη (και μόνιμη πλέον, όπως δείχνουν τα πράγματα), ήταν έρωτας βαρύς, ξενύχτια και κλάμα!
Αλλά μετά της πέρασε, μέσα σε μια εβδομάδα.

Έλα όμως τώρα που ο τύπος σε μια δύσκολη στιγμή της ζωής του, (του κάτσανε μια δυο ατυχίες). και καθώς περνάει και το πρώτο βάλτωμα στη σχέση του ... ε.... δυο τρία χρόνια βράδυ, πρωί, με τον ίδιο άνθρωπο ολημερίς...), θυμήθηκε έτσι να της πει μια "καλημέρα".

Αφού φυσικά, είχαν προηγηθεί μια δυο "καλημέρες", στο άσχετο, έτσι απλά ως λέξεις, να υπάρχουν ρε αδερφέ, μέσα στους προηγούμενους μήνες. Άλλο αν την είδε στο δρόμο και "έκοψε πέρα" κατά τη λαϊκή ρήση, επειδή ήταν αλά μπρατσέτο με την κοπελιά του, που από  ότι κατάλαβα από τα λεγόμενα της, σύμφωνα με τα λεγόμενα του (παναγία μου τι γράφω...), δεν το ΄χει και πολύ, και μπορεί να την έπιανε από το μαλλί επειδή βρέθηκαν στο ίδιο οπτικό πεδίο και έπαιρνε χαμπάρι, ότι πρόκειται για μια που θα γίνονταν πρώην του, αλλά δεν πρόκαμε ή έρμη, Και που σύμφωνα με τα λεγόμενα της που πάντα βασίζονται στα λεγόμενα του δεν το ΄χει και διαθέτει και IQ φουντουκιού και νοοτροπίες κάπως περίεργες (το πρώτο με το IQ δεν το πιστεύω, το δεύτερο, ναι ...)
Άλλο επίσης αν δεν απάντησε στο τυπικό της "χρόνια πολλά" που του 'στειλε στην ονομαστική του εορτή, γιατί σκιάχτηκε μη το "ευχαριστώ" του γίνει αντικείμενο μελέτης ... γενικά...

Πάμε λοιπόν τώρα στο σήμερα, ή μάλλον στο πριν καμιά εβδομάδα, που από το πουθενά αρχίσαμε πάλι τις "καλημέρες" και φυσικά τα τηλέφωνα στην έρμη εμένα με απορίες του τύπου: "Τώρα τι θέλει, έχει τις μαύρες του και με θυμήθηκε;' " Και τι μου λέει να βρεθούμε, αλλά όχι εκεί και εκεί και εκεί, αλλά αλλού και αλλού και μη το μάθει και η αγαπημένη του που είναι στον πάγο για κάνα μήνα"  και τέτοια ευτράπελα!

Ω! Θεέ μου! Δεν είχα άλλα θέματα τώρα να μπω στο μυαλό του άρρενος του πολλά βαρύ, να καταλάβω τι του ΄ρθε!

Άστον κοριτσάκι μου! Άστον να πάει στα κομμάτια! Άλλωστε από ότι μου λες γράφει το "καλημέρα" με "ι"!
Κάνε του μια διόρθωση και πες του ένα '"Αντίο, έχε γεια" να τελειώνουμε (Σωστά γραμμένο έτσι, να του μείνει και τίποτα!)

Το "Καλημέρα" με "η" ρε φίλε, αλλιώς μη το γράφεις..... Ε μα πια! Που πας ανορθόγραφος να την πέσεις σε φιλόλογο;


Κυριακή, 22 Φεβρουαρίου 2015

Πάμε διακοπές!




Άσχετο θα μου πείτε και δίκιο θα ΄χετε!

Αλλά να μου ΄ρχονται και μένα φλασιές. Έτσι να υπάρχουν.

Ως γνωστόν έχω το κακό ελάττωμα να αγαπάω έναν τόπο και να θέλω να τον γνωρίσω καλά! Πολύ καλά όμως! Πιο καλά να μη γίνεται!

Το όνομα του τόπου δεν σας το λέω, δεν έχει νόημα από τη μια , από την άλλη όσοι έχουν το κουράγιο και το θάρρος να μπαίνουν, και να διαβάζουν ό,τι γράφω γενικά, το ξέρουν ήδη!

Πάμε παρακάτω!
'Αφού λοιπόν αγαπάω αυτό τον τόπο, τον αγαπάω έτσι όπως είναι, με τα στραβά και τα ίσια του. Προσοχή,  αγαπάω, δε σημαίνει ότι  εγκρίνω, ότι μου αρέσουν, έχει διαφορά!
Αναγνωρίζω το στραβό, αναγνωρίζω το ίσιο, ίσως και να ΄θελα ή το ένα ή το άλλο να είναι κάπως αλλιώς, αλλά γενικά τα αγαπάω και τα δύο.
Εδώ όμως θα πρέπει να σημειώσω και κάτι άλλο. Το ίσιο το δικό μου, μπορεί να είναι στραβό για κάποιον άλλο, και το ανάποδο!

Γιατί τα λέω όλα αυτά τώρα.... Από αλλού ξεκίνησα, αλλού το πήγα, αλλού θα το φέρω!
Γενικά επικρατεί μια σύγχυση απόψεων σχετικά με τα αγαπημένα μου χαλάσματα. Αν τελικά χαλάνε την εικόνα ενός τόπου ή όχι. Τα χαλάσματα, για να μην σας κουράζω επειδή αλλού θα καταλήξω είναι η ιστορία μιας περιοχής, το παρελθόν και αξίζουν σεβασμό και φροντίδα. Και τέρμα!

Πάμε τώρα στο αλλού!
Προβληματίζομαι λοιπόν (η φλασιά που λέγαμε) τι είναι αυτό που αναζητά κάποιος σε έναν τόπο όταν τον επισκέπτεται. Τι ψάχνει να βρει; Τι θέλει να δει; Τι θέλει να κάνει;
Φυσικά ο καθένας θα δώσει τη δική του απάντηση!
Κάποιος που δουλεύει τους εντεκάμιση μήνες του χρόνου, ίσως να θέλει απλά μια ξαπλώστρα και όλες τις παρεχόμενες υπηρεσίες να κινούνται με ένα νεύμα του χεριού του.
Κάποιος άλλος, εργένης ίσως θέλει την σούπερ νυχτερινή και όχι μόνο ζωή για να βρει το ταίρι του ή έστω παρέα.
Κάποια ερωτευμένα πιτσουνάκια ίσως θέλουν ήσυχες παραλίες και ρομαντικά γεύματα υπό το ηλιοβασίλεμα και βόλτες στα κάστρα και τα ανθισμένα σοκάκια.
Κάποια οικογένεια θα θέλει προσιτές παραλίες, με παιδικές προδιαγραφές, βλέπε "ακίνδυνα βραχάκια" για βουτιές και παραλίες που θα περπατάς δεκάδες μέτρα και το νερό θα είναι στο γόνατο - του παιδιού, όχι το δικό σου-, και φυσικά ναυαγοσώστη, και πλατείες αλάνες για να παίζουν τα παιδιά και ταβερνάκια με σπιτικό  φαγητό και ...και ... και ...
Πολλές κατηγορίες, πολλές απόψεις, πολλά θέλω, πολλά δε θέλω.
Όλοι μας ή έστω οι περισσότεροι έχουμε περάσει από κάποια τέτοια κατηγορία ή και από όλες!

Αλλά πώς να αγαπήσεις έναν τόπο και να μπεις "θα ξανάρθω" αν δε τον δεις, αν δεν γνωρίσεις τα μυστικά του;
Τι είναι αυτό που τελικά θα σε κάνει να τον αγαπήσεις σαν δεύτερο σπίτι σου;
Ή για να το πάρουμε κι αλλιώς τι είναι αυτό που θα σε κάνει να πεις "Δεν πρόκειται να ξαναπατήσω το πόδι μου"!

Ωραία, προβληματίστηκα και σήμερα!

Άντε καλά καρναβάλια κατά τα άλλα!

Τρίτη, 27 Ιανουαρίου 2015

Πάμε Αλέξη ?

Ξυπνήσαμε Δευτέρα πρωί. 
Αρχή νέας εβδομάδας, αρχή νέου σκηνικού και στην πολιτική ζωή μας.

Μια υπεραισιοδοξία κυκλοφορεί διάχυτη στην ατμόσφαιρα. Την είχε ανάγκη ο κόσμος.

Μετά από τόσα χρόνια, θέλει, σε εκείνη την έξοδο στο βάθος του τούνελ που ήταν μαύρη καταχνιά   να  αρχίσει να βλέπει μια μικρή αχτιδούλα από φως. Να αρχίσει σιγά σιγά να σβήνει το φλόγα από το κερί που κρατούσε (γιατί πού χρήματα για μπαταρίες και φακό .... ) και να προχωρά με ... φυσικό φως ... το φως του ήλιου (όχι του γνωστού πατωμένου και παρακμασμένου πλέον κόμματος, του άλλου του ήλιου, του ζωογόνου).

Πήραμε λοιπόν αλλιώς τη φορά και στρίψαμε αριστερά. Κάναμε τη μεγάλη αλλαγή.
Επιλέξαμε για αρχηγό της χώρας μας έναν νέο (ναι είναι, αν και αυτό για μένα δε λέει και τίποτα), ωραίο (προσωπικά δε μ΄ αρέσει), ταλαντούχο (θα δείξει ...) και τσαμπουκά (χμ...) άντρα που θα μας οδηγήσει στην πανηγυρική έξοδο από τα προβλήματα και την κρίση.

Περιμένουμε όλοι με ανυπομονησία τα πρώτα μέτρα που θα ανακοινώσει, με την ελπίδα να είναι ευχάριστα. Αν όχι ευχάριστα ευχάριστα, ας μην είναι δυσάρεστα τουλάχιστον. 

Προεκλογικά, ακούς πολλά, μετεκλογικά συνήθως τρως τη μπούφλα. 
Και ξέρεις, μετά την απομάκρυνση από το ταμείο, ουδένα λάθος ...λένε! 
Βέβαια εδώ μιλάμε για "Δημοκρατία". Αν δεν μας κάνει θα πάει κι αυτός μαζί με τους άλλους, Τους άλλους που υπενθυμίζω ότι χρόνια και ζαμάνια τους τρώγαμε στη μάπα, μέχρι να πάρουμε την απόφαση να τους ξαποστείλουμε. 
Πιθανότατα και εδώ, κάτι αντίστοιχο να γίνει. Αν δεν καταφέρει να "λύσει τα δεσμά" στην πρώτη τετραετία, αν ολοκληρωθεί τετραετία, ας του δώσουμε και μια άλλη ευκαιρία, να δοκιμαστεί κι αυτός λίγο. Νέος και άπειρος είναι. 

Και μετά; Μετά τι; Μετά ποιος; 
Ποιος θα είναι ο νέος "Μεσσίας" μας; 
Ναι μωρέ, βιάζομαι, άσε τον άνθρωπο να ξεκινήσει, να δούμε τι έχει να πει και κυρίως τι έχει να κάνει, Γιατί προσωπικά, το τι θα πει καθόλου δεν με απασχολεί. Το τι θα κάνει με απασχολεί.
Από λόγια παχιά ή αδύναμα χορτάσαμε. Ας περάσουμε και λίγο στη δράση. 

Βέβαια το τι χαζομάρα έπαιξε προεκλογικά, το τι ατάκα έγινε ανέκδοτο, το τι βλακεία φάγαμε αμάσητη ή μασημένη δε λέγεται. Έχουμε και το καλό ως λαός να τα κυκλοφορούμε στο πιτς φιτίλι με τη μορφή αστείων και να γελάμε. Ουσιαστικά με τα χάλια μας γελάμε, αλλά και αυτό καλό είναι. 
Α ναι! Δεν χρειάζεται να  αναφέρω το φανατισμό, από τους μεν και τους δε(ν) προεκλογικά!
Να μην αναφέρω επίσης τα κολλήματα ορισμένων στις παλιές συνταγές, αυτές τις χιλιοδοκιμασμένες που ρε φίλε, βλέπεις έβγαινε μάπα το πιάτο, γιατί επιμένεις να το ξαναφάς;


Κάποιοι μίλησαν για οργή λαού! Δεν την είδα! Έτσι είναι η οργή; Έτσι; 
Εγώ για οργή ξέρω κάτι που τα διαλύει όλα στο πέρασμα της, σαν τυφώνας κάτι, σαν θύελλα που τα σηκώνει όλα στον αέρα και τα ρίχνει κάτω σπασμένα και γεννά νέα, καινούρια. Εδώ ναι έχουμε τα καινούρια, μας ήρθαν .... αλλά παρέα με τα παλιά. Τραυματισμένα λίγο, αλλά εκεί μπάστακες! 
Φύγανε βέβαια, προσωρινά τουλάχιστον,  κάποιοι γραφικοί τύποι και τύπισσες και αυτό είναι ένα επίσης θετικό κομμάτι της όλης διαδικασίας, 
Όμως μη τρελαθούμε! Τα αποτελέσματα δεν ήταν και οργής! Θυμού, ναι, θυμού! 
Όχι μεγάλου, αλλά θυμού μετρίου αναστήματος!

Μετά, με τα πρώτα αποτελέσματα πέσανε τα κηδειοχάρτια, και ξανά φανατισμοί, και ξανά ατάκες ... και λύσαμε προκαταβολικά τα πάντα όλα.
Στη συνέχεια είχαμε και άλλους προβληματισμούς. Κι άλλα φοβερά θέματα να ασχοληθούμε. Δεν ορκίστηκε στο Ευαγγέλιο, δεν τον υποδέχτηκε ο πρώην να του παραδώσει τα κλειδιά του παραδείσου. 
Βλακείες! Λες και οι προηγούμενοι που ορκίζονταν υποκριτικά εκεί, είχαν τη χάρη του Θεού, ή ό,τι υπάρχει εκεί πάνω τέλος πάντων, αν υπάρχει.
Λες και αν του παρέδιδε ο πρώην τα κλειδιά θα άλλαζε κάτι. 
Μια ζωή τυπικούρες, χαζά τελετουργικά που και καλά έχουν συμβολική σημασία. Μήπως αυτό φταίει τόσα χρόνια; Η συμβολική σημασία των όλων; Η συμβολική και όχι η ουσιαστική;
Δεν ξέρω είμαι πολύ εκτός των πραγμάτων για να ξέρω τι "παίζει" Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να περιμένω ...

Εν αναμονή λοιπόν!




Τετάρτη, 14 Ιανουαρίου 2015

Η ιστορία μιας φίλης

Η ιστορία μια φίλης που την ανέσυρε από την καρδιά και το μυαλό της, μιας φίλης που τώρα αρχίζω να γνωρίζω καλά!


Ήταν 26 χρονών.

Μόλις πριν ένα χρόνο είχε τελειώσει τις σπουδές της και αμέσως μπήκε στους ρυθμούς του "ψάχνω για δουλειά"! Ζούσε με τους γονείς  αλλά θεώρησε απαραίτητο να είναι οικονομικά ανεξάρτητη, τουλάχιστον όσον αφορά στα δικά της έξοδα.

Με την έναρξη της σχολικής χρονιάς, την ειδοποίησαν από ένα ιδιωτικό σχολείο, ότι θα αναλάμβανε το τμήμα των νηπίων! Χάρηκε πολύ! Ξεκίνησε με ενθουσιασμό αν και οι συνθήκες δεν ήταν και οι ιδανικότερες. Το σχολείο, ήταν "στα τελευταία του", σχεδόν παρακμιακό, και έτσι σχεδόν όλο το υλικό το έφερνε από το σπίτι της! Τα χρήματα λίγα, αλλά τα παιδάκια τα λάτρεψε!

Πέρασαν οι μήνες και ο χειμώνας έβγαλε το πραγματικό του πρόσωπο, τον Φλεβάρη! Βροχές και καταιγίδες, κρύο, κάθε μέρα για μέρες πολλές!

Εκείνη όμως εκεί, να δημιουργεί, να σκέφτεται, να παίζει, να γίνεται παιδί, κάποιες φορές πιο πολύ και από τα παιδιά! Ένας ζωντανός άνθρωπος που διαρκώς γελούσε! Ένας ζωντανός άνθρωπος που σκεφτόταν διαρκώς ότι η ζωή είναι πανέμορφη και σιγά σιγά, πέρα από τη δουλειά της άρχιζε να στρώνει σχέδια και για τη ζωή της!

Περιμένοντας στη στάση του λεωφορείου, πάντα γελαστή με τα χέρια μόνιμα γεμάτα από σημάδια μαρκαδόρων και κρατώντας τσάντες με παραμύθια, ένα μεσημέρι σταμάτησε μπροστά της ένα αυτοκίνητο.

Ένα χαμογελαστό αγόρι, άνοιξε την πόρτα και την χαιρέτησε!

Δυσκολεύτηκε να τον γνωρίσει. Είχε να τον δει τέσσερα-πέντε χρόνια, και ήξερε ότι ζούσε σε άλλη πόλη! Κι όμως ήταν αυτός! Ο αδερφός μιας παλιάς φίλης! Ο πάντα ευγενικός και χαμηλών τόνων νεαρός που ποτέ δεν τολμούσε να την κοιτάξει στα μάτια. Τώρα όμως την κοιτούσε!

Μπήκε στο αυτοκίνητο, μη γνωρίζοντας ότι μόλις ξεκινούσε η πιο όμορφη, αλλά και η πιο τραγική ιστορία της ζωής της!

Ένα χρόνο μετά, χωρίς κανένας να το γνωρίζει, ήρθε και στάθηκε πάλι σε εκείνη τη στάση! 'Ήταν όμως ένας άλλος άνθρωπος! Τα χέρια της άσπρα, παγωμένα! 
Το πρόσωπο της σα μάσκα, αγέλαστο, ανέκφραστο! Τα μάτια της σαν να μην υπήρχαν! Κοιτούσαν απλά, χωρίς να βλέπουν!  Σε μια στιγμή, κοίταξε το ρολόι της, ανυπόμονα! Και μετά από λίγο ξανά και ξανά! Αλλά δεν έγινε τίποτα! Έμεινε εκεί, για ένα δίωρο, να κοιτάει το ρολόι, ξανά και ξανά και ξανά!
Και μετά απλά έφυγε!

Έξι μήνες πριν, ένα τροχαίο στην Εθνική οδό Πάτρας- Αθήνας.

Έξι μήνες πριν, η ίδια κίνηση,  για ώρες, κοιτούσε και ξανακοιτούσε το ρολόι της. Περίμενε!

Περίμενε εκείνο το αγόρι που όμως δεν ήρθε ποτέ!

Εκείνο το τροχαίο, πήρε τη ζωή από εκείνο το αγόρι! Το αγόρι που της είχε πει ότι ένα φιλί της θα τον έφερνε πίσω κι από την κόλαση!
Δεν τον έφερε! Από την κόλαση ή τον παράδεισο..... δεν τον έφερε!

Για εκείνη όμως είχε ξεκινήσει η δική της κόλαση! Μια κόλαση που της στέρησε χρόνια αληθινής ζωής και που την έκανε να παίρνει τη μια λάθος απόφαση πάνω στην άλλη.

Μια κόλαση, που για λίγο μεταμφιέστηκε σε "ζωή", κάνοντας αυτά που ο καθένας γύρω της περίμενε.

Μια "ζωή" που απλά ξέχασε ότι ήταν άνθρωπος! Ξέχασε ότι μπορούσε να πει "θέλω" ή "δε θέλω"!

Μια "ζωή" που απλά ζούσε στιγμές ευχάριστες ή δυσάρεστες με το ίδιο ύφος, χωρίς συναίσθημα, σα να ήταν εκεί μόνο το σώμα της όχι το μυαλό ή η καρδιά της!
Όμως ε αυτή τη ζωή, δεν πορείς


Έτσι κάποια στιγμή αργότερα, χρόνια μετά, ξύπνησε! Απότομα! Σαν να ήταν σε κώμα, άνοιξε τα μάτια της και άρχισε να νιώθει!

Να νιώθει και να σκέφτεται!

Λένε πως  ποτέ δεν είναι αργά! Λένε  να προχωράς μπροστά, χωρίς να κοιτάς πίσω!

Κάποιοι αργούμε να το συλλάβουμε, να το νιώσουμε! Έτσι κι εκείνη, άργησε!
Το ένιωσε στα 40 της, αυτό που θα έπρεπε να νιώσει στα 26 της!

Και άρχισε πια να ζει, όπως εκείνη, νόμιζε καλύτερα για εκείνη και τα παιδιά της!

Θεωρούσε σημαντικό, για να είναι τα παιδιά της καλά, να είναι πρώτα εκείνη καλά!

Έτσι έκανε αλλαγές! Αλλαγές που επηρέασαν ανθρώπους δίπλα της!
Ανθρώπους που την αγαπούσαν, αλλά δεν ήξεραν να το δείχνουν, ανθρώπους που χρόνια τώρα, δεν είχαν καταλάβει ότι ήταν σε συναισθηματικό και ψυχικό "κώμα".

Ανθρώπους που την έκριναν πια, χωρίς όμως να έχουν κάνει καμιά προσπάθεια να τη βοηθήσουν πιο πριν!

Υπάρχει άραγε κατάλληλος χρόνος για να κάνεις αλλαγές στη ζωή σου; 
Κατάλληλες συνθήκες; Υπάρχουν αλλαγές που γίνονται χωρίς να πληγώσουν, να σημαδέψουν;

Πώς μπορείς να ξεπεράσεις έναν θάνατο; Μένεις στάσιμος; Προχωράς;
Το ότι μια απώλεια σε αλλάζει, είναι το μόνο σίγουρο! Πότε όμως προχωράς; Νωρίς; Αργά;

Το αν είναι τελικά αργά ή όχι για εκείνη τη γυναίκα θα δείξει!

Εγώ απλά μένω στη σκέψη, ότι θα μπορούσε στην τότε απελπισία της να είχε ακολουθήσει εκείνο το χαμογελαστό αγόρι! Να τον είχε ακολουθήσει στο θάνατο!

 Δεν το έκανε και κάποιος λόγος θα υπήρχε!

Μπορεί να είναι τα παιδιά της! Μπορεί κάτι που θα ΄ρθει!

Μπορεί όμως και απλά να είναι η ίδια η ζωή!




Το κείμενο με μικρές αλλαγές αναρτήθηκε αρχικά στο http://fylada.blogspot.gr/2015/01/true-story.html

Κυριακή, 11 Ιανουαρίου 2015

Η Φωλιά μου!

Εδώ δεν θα γράψω σκέψεις και προβλήματα! 
Θα σας παρουσιάσω το αγαπημένο μου στέκι. Ένα στέκι που έχει άρωμα Λευκάδας! Ένα στέκι που έχει αγκαλιά από αγαπημένα μου πρόσωπα! Τα ξαδέρφια μου!


Φωλιά, μια λέξη που θυμίζει σπίτι. Μια λέξη που αποπνέει ζεστασιά.

Από την πρώτη στιγμή έχεις αυτή την αίσθηση ότι είσαι σε μέρος δικό σου, ότι εδώ μπορείς να νιώθεις "σαν το σπίτι σου".





Σε υποδέχεται συνήθως ο Γεράσιμος (για τους γνωστούς Μάκης), πάντα με χαμόγελο! Σε βάζει στο καλύτερο τραπέζι ανάλογα με το πόσα άτομα έχει η παρέα σου και  από δω και πέρα θα τον βλέπεις συχνά, να έρχεται να ελέγχει ότι όλα στο τραπέζι σου λειτουργούν στην εντέλεια!

Στη συνέχεια  αρχίζουν οι συζητήσεις πάνω στη "μελέτη" του "μενού". Έλα όμως που δεν μπορείς να αποφασίσεις ποιες από όλες τις νοστιμιές θες να δοκιμάσεις και έτσι καταλήγεις να τις παραγγείλεις όλες και φυσικά να σου αρέσουν όλες! Αφού τα πιάτα είναι μοναδικά με τα καλύτερα υλικά και συνδυασμούς γεύσεων γεμάτους φαντασία.




Και μέχρι να γεμίσει το τραπέζι ...και να αδειάσει, ξεκινά και το πρόγραμμα! 
Αγαπημένες μελωδίες, πολυτραγουδισμένοι στίχοι ξεχειλίζουν συναίσθημα και σε ταξιδεύουν σε αναμνήσεις  όμορφες ή και κάπως μελαγχολικές μέσα από τη μαγευτική φωνή της Έλσας. 
Ήσυχα λοιπόν στην αρχή, έτσι να μπαίνεις στους ρυθμούς της μουσικής, να παίρνεις μια ζεστασιά, να προετοιμάζεσαι για το μετά, γι΄ αυτό που θα ακολουθήσει. 
Γιατί μετά η ήσυχη "Φωλιά" ξυπνάει, και χορεύει, μέχρι τα χαράματα!
Γιατί αναλαμβάνει ο Άκης (κατά κόσμον Απόστολος) που με το μπουζούκι του μας ταξιδεύει στων αγγέλων τα μπουζούκια. Σε εκείνα τα μπουζούκια του παλιού καιρού, με τα πιο ωραία λαϊκά που μας κάνουν να ξεχνάμε έννοιες και προβλήματα για λίγο και να ξεδίνουμε τραγουδώντας και χορεύοντας, όλοι μια παρέα, αγκαλιασμένοι μέχρι το πρωί!









Γιατί αυτή είναι η Φωλιά. Μια μεγάλη αγκαλιά, μια ζεστή αγκαλιά, μια μεγάλη παρέα!
Αν πας μια φορά , θα πας ξανά και ξανά και ξανά, Και πάντα θα 'ναι σαν την πρώτη φορά. Μοναδικά!


Η "Φωλιά" άνοιξε το Σεπτέμβρη του 1990 και από τότε εξακολουθεί να είναι το αγαπημένο στέκι μας. Έχει φανατικούς θαμώνες που απολαμβάνουν τη φιλοξενία της, την εξαιρετική κουζίνα της που διαρκώς εμπλουτίζεται με νέα πιάτα εμπνευσμένα από όλα τα μέρη της Ελλάδας, και την ποιοτική διασκέδαση που προσφέρει.

Η "Φωλιά" τελευταία ανανεώνεται διαρκώς και αυτό μας εκπλήσσει ευχάριστα.
Περιμένουμε τις νέες εκπλήξεις της. Μην τις χάσετε!